انا لله و انا الیه راجعون!

نَه، خجالت نمی کشی؟ جدّاً خجالت نمی کشی؟ نُه سال مشغول تشویش اذهان عمومی بودی. نُه سال مشغول لهو و لعب بودی. نُه سال جوانان را با مطالبِ متفاوت ات به گُم‌راهی کشاندی. نُه سال خنده ی جلف بر لبان شان نشاندی. نُه سال هر غلطی دل‌ات خواست کردی و ما هیچ نگفتیم. نُه سال به تو هشدار دادیم که آقا ننویس، آقا نگو، آقا نشان نده، به روی مبارک ات نیاوردی که نیاوردی. گفتیم عیب ندارد. این یک استخوان را که در گلوی مان گیر کرده تحمل می کنیم نگویند در مملکت ما آزادی بیان نیست؛ آزادی عقیده نیست. جلوی خودمان را گرفتیم که نیاییم با سنگ بزنیم شیشه ی دفترت را پایین بیاوریم و یکی دو تا از نویسنده هایت را کاردی کنیم. آن وقت تو چه کردی؟ هر روز بدتر از روز قبل کردی. یک روز جشن گرفتی و مردی با عبای شکلاتی را به آن دعوت کردی. یک روز برای ما توی نشریه ات "ساندویچ" درست کردی. بازم بگم؟ بگم؟ عاقبت کارَت کشید به این جا که می بینیم...  

انا لله و انا  الیه راجعون. خدایا ما را به خاطر مسامحه مان ببخش. خدایا ما را به خاطر شکستن قلوب مسلمین عفو بفرما. ما این مصیبت بزرگ را به خودمان و حضرت امام خامنه ای و حضرت ولی عصر «عج» تسلیت میگوییم. کار در مملکت اسلام به جایی رسید که نشریه ی ما صُوَرِ قبیحه منتشر می کند. عکس آن خبیث را روی جلد می زند و به ریش ما می خندد. عکس آدمِ کارد خورده منتشر می کند که بگوید در مملکت اسلام، تو روز روشن، جوانِ مردم را با چاقو می زنند و چهل دقیقه تمام کسی نیست به دادِ فردِ مجروحِ بعداً مقتول برسد. از کهریزک می نویسد تا به عفت عمومی آسیب بزند. همه ی این ها به کنار ، چاپ عکس آن خبیث ما را آتش زد. همان که در گفت وگو با صدای بیگانه گفت، "خب، مرا بگیرند، مگر چه می شود. من صدای خس و خاشاک هستم." حالا صبر کن... حالا صبر کن... یک صدایی نشان ات بدهیم که دو تا صدا از بغل اش بزند بیرون... یک چهچهی بزنی که در هیچ کنسرتی نزده باشی. ما را کِنِف می کنی؟ ما را جلوی یک میلیون چشم می چزانی؟ 

و تو ای چلچراغ! دیدی که مثل آب خوردن کلیدت را زدیم و خاموش ات کردیم. این فرمان رهبر ما بود که گفت، تعطیل کنید این  نشریات فتنه گر را و ما تعطیل کردیم. حالا برو هر چه دل‌ات می خواهد در رادیوهای بیگانه فریاد بکش و مظلوم نمایی کن. برو برای خودت داستان‌سرایی کن. خدایا شکرت که ما را از شرِّ این یکی هم خلاص کردی...